Artistja që e nisi jetën artistike si këngëtare në Radio Tirana, në vitin 1945, ku këndoi si soliste, drejtpërdrejt në mikrofon

Marie Logoreci, 40 vjet memorie e jetës artistike

Aktorja e mirënjohur shqiptare, Marie Logoreci, me një karrierë 40 vjeçare (1920-1988) u përkujtua të enjten me rastin e 20 vjetorit të vdekjes në një ceremoni të veçantë të organizuar në sallën e Teatrit Kombëtar në Tiranë në prani të artistëve të njohur të skenës dhe të ekranit.

Në hollin e Teatrit Kombëtar me këtë rast ishin ekspozuar stenda me fotografi të vendosura në rend kronologjik, ku pasqyrohej jeta artistike e aktores. Të gjitha fotografitë shoqëroheshin me 6 kostume origjinale të roleve kryesore kinematografike dhe teatrale, si edhe disa materiale relike të përdorura nga aktorja, të sjella nga kostumografi Agim Zajmi. Gjatë kësaj ceremonie të zhvilluar me iniciativën e të birit të aktores Pjerin Logoreci dhe aktorit Andon Koço, në bashkëpunim me Teatrin Kombëtar, u shfaq dhe filmi dokumentar "Me Marie Logorecin". Drejtori i Teatrit Kombëtar, Kristaq Skrami, tha se "po të hulumtojmë në memorien artistike të Teatrit Kombëtar, padyshim që do hasim shumë figura mjeshtërore, të cilat themeluan dhe krijuan këtë tempull të madh të artit shqiptar, ku ndër to spikat dhe aktorja Marie Logoreci". "Imazhi i kësaj aktoreje ka mbetur dhe do krijojë në kujtesën e spektatorit një personazh me një forcë të pasqyrimit të dramatikes, një portret mjaft ekspresiv dhe me një kolorit të veçantë të zërit të një bote të brendshme të thellë", theksoi Skrami. Një ndër artistët që e kanë njohur nga afër aktoren është skenografi dhe kostumografi i mirënjohur Agim Zajmi, i cili u shpreh se "Marie Logoreci do mbetet aktorja më e mirë shqiptare e të gjitha kohërave. Ajo do jetë një nga personazhet e rrallë të skenës shqiptare sepse ajo kishte cilësitë e një artisteje me përmasa gjigande. Ka shumë vjet që nuk ka më Marie dhe kam frikë se imazhi dhe temperamenti i saj do të mungojë gjatë dhe vitet në vazhdim". Marie Logoreci jo vetëm që ishte një aktore mjaft e talentuar, por zëri i saj ishte bërë jehonë e Radio Tiranës gjatë viteve 1945. Aktorja me pamje dhe një temperament të jashtëzakonshëm, kishte krijuar një portret që vinte duke u zbukuruar e pasuruar dita ditës. Marie Logoreci do të jetë gjithmonë për miqtë dhe dashamirësit e saj një aktore e lindur dhe imazh i pazëvendësueshëm i skenës shqiptare. Dikush u emocionua, dikush qau ndërsa shumë të tjetrë humbën në kujtime.

Kush ishte Marie Logoreci

Marie Logoreci (Çurcija) lindi më 23 Shtator të vitit 1920 në Shkodër. Mësimet e para i mori në shkollën femërore e "Motrave Stigmantine" shkollë, ku u duken prirjet e para të saj në art. Ajo këndonte, vizatonte bukur, ndërsa fatmirësisht ruhen rreth 20 vizatime të asaj kohe në të cilat dëshmon një shpirt të butë e delikat dhe një raport fin me objektin që vizaton. Në këtë moshë ajo mësoi gjuhët italiane e malazeze, por ajo që ndikoi fuqimisht në shpirtin e saj dhe që la gjurmë përjetë ishte njohja që në vogli me zakonet, traditat dhe eposin e veriut nëpërmjet malësorëve që bujtnin në shtëpinë e të jatit. Njohja dhe më vonë studimi i këtyre zakoneve, mjedisit, folklorit e etnografisë u bë një pasion për aktoren. Ajo u largua nga Shkodra në vitin 1937, në moshën 17 vjeçare, për tu vendosur në Tiranë. Në kryeqytet ajo u njoh me Kol Logorecin, i cili u bë bashkëshorti i saj. Kola ishte djali i madh i atdhetarit e gjuhëtarit Mati Logoreci (Mësues i Popullit) një nga figurat e njohura të shoqërisë së kohës. Jeta artistike e Marie Logorecit nisi si këngëtare në Radio Tirana në vitin 1945 ku këndoi si soliste, drejtpërdrejt në mikrofon, apo në emisione këngë popullore të Shkodrës dhe të Shqipërisë së mesme. Ndërkohë që ndoqi një kurs njëvjeçar për kanto që u hap pranë Liceut Artistik në Tiranë. Në vitin 1947 mori pjesë si soliste në korin e përgjithshëm të vendit me të cilin bëri turne edhe jashtë vendit. Duke parë aftësinë interpretuese të Maries kur këndonte i propozuan të punonte në Teatrin Popullor. Në nëntor të vitit 1947 për Marien u hap perdja e jetës së vërtetë skenike, ajo tashmë ishte aktore e Teatrit Popullor, për të vazhduar karrierën artistike deri në momentet e fundit të jetës së saj. Aktorja e mirënjohur Marie Logoreci ndërroi jetë në 19 qershor të vitit 1988 në Tiranë nga një atak kardiak, duke lënë pas një karrierë 40 vjeçare. Në vitin 1995 nderohet me çmimin e "Karrierës" në Festivalin e Filmit Artistik. Në vitin 1997 dekorohet me çmimin e Madh të Nderit.

Citime për Marie Logorecin:

Margarita Xhepa: "Marie Logoreci do të vazhdojë t'i japë leksionin e saj kujtdo që do t'i përvishet rrugës së sundimshme të aktrimit.ajo do të vazhdojë të mbetet një nga Shën Mariet tona më të shtrenjta".

Tinka Kurti: "Maria ishte një shkollë për ne, e cila la dhe element në artin shqiptar".

Drita Pelingu: "Maria, me portret shumë të bukur, sy ekspresivë me trup mesatar, por mjaft joshës, ishte një grua energjike, që nuk ngjasonte me asnjë tjetër. Ishte Maria!"

Agim Zajmi: "Ajo ishte shumë modeste, ishte artiste në skenë dhe një njeri në jetë. Nënë e urtë e qeshur, .Nuk paraqitej e veçantë meqënëse ishte e tillë".

Mbi Marie Logorecin

Besa Imami: "Kështu artisti i mirë ringjallet e ringjallet gjithmonë në kujtesën e artdashësit, aq sa duket sikur as ka vdekur, as do të vdesë kurrë"

Drama të interpretuara nga Marie Logoreci

Çështja ruse (1947) - Xhesi

Tartufi (1947) - Elmira

Rrënjë të thella (1949) - Alisa Lengton

Komploti i të dënuarve (1950) - Kristina Padera

Halili dhe Hajria (1950) - Fatimja

Gjashtë dashnoret (1952) - Aljona Patrovna

Toka jonë (1954) - Loke

Intrigë e dashuri (1957) - Ledi Milford

Shtatë shaljanët (1958) - Triga

Hamleti (1960) - Gertruda

Shtëpia e Bernarda Albës (1961) - Bernarda Alba

Morali i zonjës Dulska (1962) - Tadrahova

Muri i Madh (1966) - Nëna Xhun

Përkolgjinajt (1966) - Mara

Drita (1967) - Manushaqja - regjia: Marie Logoreci

Cuca e maleve (1967) - Prenda

Çatia e të gjithëve (1968) - Plaka

Përmbytja e madhe (1977) - Gjela

Filmografia

Dollia e dasmës sime (1978)

Operacioni Zjarri (1973)

Njësiti guerril (1969) - Nena

Oshëtime në bregdet (1966) - Nena

Toka jonë (1964)

Detyrë e posaçme (1963)

Tana (1958) - Nëna e Stefanit

Fëmijët e saj (1957) - Fatimeja

Skënderbeu (1953) - Kontesha

Gjenerali i ushtrisë së vdekur (1975)

Nga mesi i errësirës (1978)

Çeta e vogël (I pa shfaqur në publik).